قوماندان جديد امنيه کابل معرفي شد 1/7/1386 پاسوال محمد سالم احساس امروز به عنوان قوماندان امنيه ولايت کابل معرفي و آغاز به کار کرد. وي جايگزين جنرال عصمت الله دولتزي شد که نه ماه به عنوان قوماندان امنيه ولايت کابل کارکرد. پاسوال احساس که قبلآ...
کميسيون اصلاحات قواي پوليس به تصويب رسيد 1/7/1386 درجلسه امروزي مشرانو جرگه که به رياست پروفيسورصبغت الله مجددي رئيس آن مجلس داير شد، مصوبه ولسي جرگه درمورد کميسيون اصلاحات قواي پوليس به تصويب رسيد. به اساس گزارش دفتر مطبوعاتي مشرانوجرگه، اين مصوبه ازطرف...
برق وارداتي به کابل سال ديگر فراهم مي شود 31/6/1386 مقامات وزارت انرژي و برق از رسيدن برق وارداتي به کابل در جوزاي سال آينده خبر مي دهند. محمد اسماعيل وزير انرژي و آب در زمينه گفت: قرار است برق وارداتي که شبکه برق کابل را تکميل مي نمايد در ماه جوزاي سال...
ملاقات توديعي سفير ايران با استاد خليلي 29/6/1386 سفير جمهوري اسلامي ايران، قبل از ظهر ديروز با استاد خليلي معاون رياست جمهوري، ملاقات توديعي نمودند. به اساس گزراش دفتر مطبوعاتي رياست جمهوري، در اين ملاقات، ابتدا آقاي محمد رضا بهرامي، سفير جمهوري اسلامي...
گزارشی از مجله اکونومیست/ مترجم: آصف احسان- کابل پریس
گزارش ذیل که در مجله اکونومیست به تازه گی به چاپ رسیده است بیانگر حقایقی می باشد که کمیسیون فرستاده شده توسط دولت افغانستان تحت ریاست وحیدالله سباوون آنرا مورد انکار قرار داده بود. گزارشگر این مجله در جریان بازدید از قریه ها از چشم دید خود از کارتوسهای مصرف شده در محل و مورد حمله قرار گرفتن توسط فیرهای راکت و خمپاره، می نویسد.
جریانات سالها و ماه های اخیر در کشور بیانگر این حقیقت تلخ است که گروهای مختلف در درون دولت در صدد ایجاد و منفعت جویی از کشمکش های داخلی اند و دولت افغانستان هم متعصفانه با تشکیل کمیسیون های ناکارآمد و همیشگی خویش فقط در پی اغفال و فریب مردم است نه در پی حل اساسی آن منازعات. تعدادی از تحلیل کننده گان را گمان بر این است که عناصری در درون دولت در صدد ایجاد چنین مناقشات است و شواهد موجود هم نشان میدهد که دولت تاحال نخواسته است بصورت اساسی به حل چنین مشکلاتی مبادرت ورزد. بطور نمونه، شاهد این ادعای ما همین "درخواست" اخیر آقای کرزی از کوچی های حمله کننده در بهسود است که از ایشان "در خواست" نمود که "بطور موقت" ولسوالی بهسود را ترک کنند.
اصطلاح "درخواست" و همچنان "موقت" از جانب رئیس جمهوری منتخب و مشروع یک کشور بیانگر چه چیزی میتواند باشد؟! ازطرف دیگر، بعد از سپری شدن تقربیا دو ماه و تاراج یگانه وسیله امرار معاش این ساکنین محلی که عبارت از همان زمین های زراعتی و چراه گاه های مواشی شان، که عمدتا در اطراف ونواحی خانه هایشان قرار دارد، (به گفته همان مقام دولتی که "بهرصورت آنها خارج میشوند" چون اول اینکه در آن مناطق دیگر علفی برای مواشی این کوچی ها نمانده است و ثانیا آنها در یک ولسوالی برای بیشتر از یک ماه نمیتوانند مسکن گزین شوند) این درخواست جناب کرزی را چگونه میتوان ارزیابی نمود؟
وقتی رئیس جمهور یک کشور بجای امر کردن از یک گروه حمله کننده (هیچ شخص و یا گروهی حق ندارد که بخاطر احقاق حق خویش حتی اگر حق بجانب هم باشد، طرف خویش را مورد حمله قرار داده، عده ای را هم بکشد و عده ای را هم مجبور به ترک خانه هایشان کند) در خواست میکند که منطقه را آنهم بصورت موقت ترک نماید، آیا این امر بیانگر تمایلات شئونیستی رئیس جمهور منتخب یک کشور نیست!؟ وهم چنان بیانگر امتیاز دادن به گروه تجاوزگر نیست؟ آیا این حمله کننده گان را نباید مورد تعقیب قانونی قرار داد؟ و باز هم کرزی میخواهد مردم محل را با "درخواست" از کوچی ها مبنی بر ترک "موقت" محل، مدیون دلسوزی پدرانه ای! خویش نماید ولی آنهم بعد از چندین هفته که دیگر چیزی برای ساکنین فقیر محلی بجا نمانده است.
کوچی ها هم مردم محروم و فقیر اند و باید دولت به مشکلات شان رسیدگی کند، اما مشکلات متنوع آنها و همچنان مسئله ادعای اراضی آنها را با ساکنین مناطق مختلف افغانستان، آیا میتوان توسط ایجاد محکمه بررسی از اسناد طرفین که جناب سباوون از آن متذکر میشود، حل نمود؟ آیا با این کار دولت در صدد عمق و وسعت بخشیدن هرچه بیشتر دشمنی ها و بی اعتمادی های تاریخی میان ساکنین محلی و کوچی ها بلاخص و بصورت عموم، باعث اختلافات هرچه بیشتر میان اقوام ساکن در افغانستان نخواهد شد؟ و آنهم در شرایطی که مردم ما بیش از پیش به اعتماد سازی میان هم نیاز دارند.
بنظر من ساحات زیادی در افغانستان وجود دارد که بتوان برای کوچی ها محلات مسکونی و فارم ها دامداری ایجاد کرد، البته در صورتیکه دولت صادقانه در صدد حل مشکلات همیشگی کوچی ها باشد. این کار هم باعث تأمین هرچه بیشتر امنیت گردیده وهمچنان باعث رشد و ترقی اقتصادی وفرهنگی کوچی ها خواهد شد.
کشمکش های قبیلوی در افغانستان
جنگ بر سر زمین وآب
جولای 26 2007- ولسوالی بهسود
از نسخه چاپی اکونومیست
مترجم: آصف احسان
قریه شاهی نیرو، احاطه شده توسط کوها، پوشیده از گلهای وحشی و کارتوس های (فشنگ) مصرف شده ای کلاشینکوف، همانند ده ها قریه ای دیگر خالی از سکنه گردیده است. گمان میرود که طی دوماه گذشته بیش از 4000 تن از هزاره ها - که یک اقلیت نژادی شیعه مذهب بوده و در ارتفاعات مناطق مرکزی افغانستان زندگی میکنند - از خانه هایشان در ولسوالی بهسود ولایت وردک بیجا گردیده اند. آنها مورد سرکوب و ستم گروهی از کوچی های صحراگرد مسلح قرار گرفته اند . این کوچی ها که مسلمانان سنی مذهب و از نگاه اتنیکی پشتون هستند، تعداد شان احتمالا کمتر از 200 مرد جنگجو همراه با خانواده و مواشی شان می باشند. اما طبق منابع موثق غربی، تعداد 65 قریه از ساکنین آن تخلیه گردیده و در حدود 12 تن هم کشته شده اند.
این گزارشگر همراه با بزرگان قومی هزاره و تعدادی از پولیس محلی جهت بازدید از قریه ها در آنجا رفتند که از طرف کوهای اطراف تحت کنترول کوچی ها، زیر شلیک راکت انداز ها و فیر مرمی های مسلسل قرار گرفتند . هردوی این گروه ها فقیر و از سده ها به اینطرف در حاشیه قرار داشته اند. و هردو ادعا دارند که حق بجانب هستند.
هزاره ها می گویند که آن ها مورد هجوم کوچی های متحد طالبان، که میخواهند از اختلافات نژادی و فرقه ای استفاده کنند، قرار گرفته اند. بزرگان کوچی ها ادعا می کنند که آن ها از چراگاه هایی که یک صد سال از آن استفاده کرده اند، جبرا توسط هزاره های که متمایل اند با بشتیبانی ایران یک دولت شیعی نیمه مختار را در مناطق مرکزی افغانستان ایجاد کنند، محروم شده اند. اما بسیار واضح بنظر می رسد که هزاره ها بیشتر حق بجانب اند.
دولت افغانستان در واکنش به حمله کوچی ها تقریبا هیچ اقدامی نکرده است. تعداد پولیس در بهسود به 40 تن می رسد و این مساوی به همان تعدادی است که پیش از آمدن کوچی ها در آنجا موجود بود. ولایت وردک که بصورت تیوریکی تحت قلمرو و نظارت تیم بازسازی ولایتی ( پی آر تی) ارتش ترکیه که بخشی از نیروهای کمکی بین المللی می باشد، قرار دارد، اما تیم بازسازی ترکیه هیچ کدام نیروی برای حفظ امنیت وثبات در آنجا نفرستاده است. برای مسافرت در این منطقه باید از چندین ولسوالی واقع شده در این مسیر عبور کرد که تحت نفوذ طالبان قرار دارد. یک هیئت متشکل از مقامات دولتی که تاحال برای پنج بار توسط هیلیکوپتر به منطقه برای میانجی گری رفته اند، توسط طرفین در گیر که آنرا بی فایده تلقی کرده اند، رد شده است. از طرف دیگر، دولت گزارش میدهد که کوچی ها به عنوان بخشی از کوچ سالانه شان، به هرصورت ، در حال ترک منطقه هستند.
خشونت ها بخاطر رقابت برسر منابع طبیعی بروز کرده است. هرچند که این مشکل جدید نمی باشد اما اوضاع درمناطق مختلف کشور در حال وخیم تر شدن است. و بازگشت ملیون ها مهاجر دوران جنگ و دها سال ویرانی باعث خراب تر شدن هرچه بیشتر اوضاع می شود.
قربانی اصلی دراز مدت این کشمکش ها کوچی ها هستند. با گسترش مناطق مسکونی، کوچ سالیانه ای کوچی ها حتی بیشتر با مشکل مواجه می شود. اما هزاره جات ، مناطق مرکزی هزاره نشین ( با قرار داشتن ولسوالی بهسود درقسمت شرقی آن)، یک منطقه ای بدون منابع است که تعداد خیلی زیاد از مردم در آنجا زندگی می کنند.
حاجی نعیم کوچی، عمده ترین رهبر کوچی ها در کابل، می گوید که "حالا هزاره ها گوسفندها و بزهای زیادی خریده اند، این یک پدیده ای جدید است". اما دهقانان هزاره در بهسود می گویند که مواشی کوچی ها علف زارهای را که مردمان محلی باید آنرا برای زنده نگهداشتن بزها و گوسفندان خویش در فصل سرد و سخت زمستان، درو کنند از بین برده و تخریب کرده اند.
دولت افغانستان در نظر دارد که در پنج سال آینده ده ها "شهرهای کوچی" را ایجاد کند. در صورتیکه این پروژه با موفقیت عملی شود، که غیر محتمل بنظر میرسد، ممکن است تعداد زیادی از کوچی ها به رضایت خویش ساکن شوند. و در صورتیکه سیستم بسیار عقب مانده زراعتی، مخصوصا استفاده از آب، مدرنیزه شود، ممکن است کشمکش ها بر سرمنابع خاتمه یابد. یک ارزیابی محیطی از کشور که توسط سازمان ملل متحد صورت گرفته تخمین می کند که در صورت مدرنیزه کردن سیستم زراعتی در افغانستان، تولیدات زراعتی دو برابر افزایش خواهد یافت تقریبا 62000 کیلومتر مربع، (24000 مایل مربع ) تحت آبیاری قرار خواهد گرفت.
سلسله کوهای وسیع افغانستان به اندازه کافی آب برف و باران را در خود ذخیره میکند، اما دهقانان افغان فقط میتوانند% 12-15 آنرا مهار کرده و استفاده کنند. بقیه این آبها در بیابانهای جنوبی کشور و کشورهای همسایه جریان دارد. دولت بیشتر از 520 ساحه بالقوه را برای اعمار بندهای کوچک و متوسط شناسایی کرده است، که میتواند برای آبیاری و تولید برق استفاده شود. چنین دور نمایی باعث نگرانی کشورهای همسایه میشود، آنها خود دچار کمبود آب اند، بدون آنکه آب اضافی کشور همسایه را از دست دهند.
گزارش به زبان اصلی
Tribal conflict in Afghanistan
Fighting for land and water
Jul 26th 2007 | BEHSOOD DISTRICT From The Economist print edition
Modern politics meets ancient grievances
SURROUNDED by mountains and carpeted with wild flowers and spent Kalashnikov cartridges, the village of Shah-e-Nehru, like dozens of others nearby, lies deserted. More than 4,000 Hazaras, a Shia Muslim ethnic minority that is concentrated in Afghanistan's central highlands, are thought to have been displaced from Behsood district, part of Wardak province, in the past two months. Their oppressors are bands of armed Kuchi nomads. The Kuchis, who are Sunni Muslim and ethnic Pushtun, probably number fewer than 200 fighting men together with their families and livestock. But 65 Hazara villages have been emptied, according to Western officials, and around a dozen people killed.
This reporter's visit to Shah-e-Nehru, with Hazara tribal elders and a few local police, ended in headlong flight under a volley of rocket-propelled grenades and sustained gunfire from mountains held by the Kuchis. Both groups are poor and marginalised, and have been for centuries. Both claim the moral high ground
The Hazaras say they are facing predatory nomads, allied with the Taliban, who want to exploit inter-ethnic and sectarian tensions. Kuchi leaders contend that they are forcibly excluded from pasturelands they have used for a hundred years by Hazaras who are eager to create an Iranian backed Shia mini-state in the central highlands. The Hazaras, it seems fairly clear, have more claim to sympathy.
The Afghan government's response to the incursion of the Kuchis has been almost non-existent. The police have around 40 people in Behsood, the same as before the Kuchis came. The Turkish Army Provincial Reconstruction Team, a part of the international aid operation to Afghanistan with theoretical jurisdiction over Wardak, has not sent any of its forces there. The journey would mean crossing various Taliban-influenced districts that lie along the route. A delegation of government officials, which has flown in five times by helicopter to mediate, has been dismissed by both sides as useless. Besides, Afghan officials now report that the Kuchis have begun to leave anyway, on the next leg of their annual migration.
The violence is underpinned by competition for natural resources. The problem is not new, but is getting worse in many parts of the country. And it is exacerbated by the return of millions of war refugees and by decades of upheaval that have left land tenure in chaos.
The principal long-term victims of this struggle are the Kuchis. Their annual migrations face ever greater competition from the expansion of settled communities. Hazarajat, the Hazara-dominated central region (with Behsood district at its eastern extreme), is an area poor in resources with too many people.
“The Hazaras have now bought a lot of sheep and goats. It is a new phenomenon,” complains Haji Naim Kuchi, the main Kuchi leader in Kabul. But Hazara farmers in Behsood say that the Kuchis' own animals are stripping grasses that the locals need to cut and dry to keep their sheep and goats alive during harsh highland winters.
The government plans to establish a dozen “Kuchi cities” in the next five years. If the project ever comes to fruition, which seems unlikely, many Kuchis will probably settle down willingly. They have nothing to lose. And if Afghanistan's desperately degraded agricultural systems, particularly its use of water, were ever to be modernised, the violent tussle for resources might end anyway. A UN environmental assessment of the country estimates that productivity could be doubled on the land currently farmed, while another 10% of Afghanistan (approximately 62,000 square kilometres, or 24,000 square miles) could be brought under the plough through irrigation.
Afghanistan's vast mountain ranges capture enough rain water, but farmers manage to harness only 12-15% of it. The rest flows into the southern desert or neighbouring countries. The government has identified more than 520 potential sites for small and medium-sized dams, which could provide irrigation and hydroelectricity. Such a prospect is alarming Afghanistan's neighbours; they have water shortages of their own to worry about, without losing the Afghan surplus
